ΕΛΕΓΕΙΑ της Ελένης Π. Χριστοφοράτου

            

     Πού κοιμάσε τώρα; Που αναπαύεσαι;

   Κρεβάτι σου ένα φέρετρο, σπίτι σου ένας τάφος,

φόντο μαβί ο θάνατος μες τα τυφλά σου μάτια,

ψαλμός μουντός από στοιχειά ο πικραμένος σου επικήδειος.

   Και στέκω εκεί βουβά πάνω απ'το μνήμα
με τα εσώτερα μου βάθη ραγισμένα.
   Να νοσταλγώ το ευήλιο άγγιγμα των απαλών χεριών σου,
των ζωηρών βημάτων σου τους γνώριμους τριγμούς,
το ολύμπιο ανέμισμα των ξέπλεκων μαλλιών σου.

   Γαλαζοαίματη νεράιδα των παιδικών μου χρόνων,

ξωτικό των λατρεμένων μου παραμυθιών,

άστρο των πιο κρυφών και ωραίων μυστικών μου,

στερεύουν άραγε ποτέ τα δάκρυα που χύνονται για σένα;

   Από το ιερό βάθρο της ποίησης

σου στέλνω ένα βαθύ και απελπισμένο αντίο.

απο το βιβλιο "ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟΣ"   (2006)