Λείπεις

Λείπεις.

Λείπεις και δεν ανθίζουν οι αμυγδαλιές, τα γιασεμιά και τα τριαντάφυλλα.

Λείπεις και δεν βγήκαν ούτε τα κρίνα, ούτε τα δειλινά. Το στάρι δεν το θερίσαμε.

Λείπεις και δεν φτάνουν οι ακτίνες του ήλιου για να ζεσταθώ. Δεν βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους, δεν λέει καλημέρα.

Λείπεις και η επιτυχία δεν έχει γλύκα πια. Ίσα μόνο που μου θυμίζει μια παλιά ζεστασιά από τα μάτια σου.

Λείπεις και δεν κινά ο δείκτης στο ρολόι. Μόνο περνούν οι μέρες έτσι, στάσιμες.

Λείπεις και τα βιβλία έπαψαν να έχουν προτάσεις με νόημα, παρά μόνο γράμματα πεταμένα από εδώ κι από εκεί.

Λείπεις και δεν υπάρχει  χαρά να με χορτάσει, μόνο στιγμές που μου θυμίζουν την ευτυχία μας.

Λείπεις και τίποτα δεν ωριμάζει. Άωροι μένουν οι άνθρωποι, οι καρποί και τα βλαστάρια. Σαν εσένα.

Λείπεις και είναι στυφά τα δάκρυα μας. Κυλούν από τα μάτια χωρίς να είναι έτοιμα.

Ούτε η πίκρα στη λύπη μας δεν έχει ωριμάσει, άωροι κι αυτή, ανήμπορη να μας λυτρώσει.

Nepenthe, 20/2/2013

Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

"Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν "αναποδογυρίζει το τραπέζι" όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ' τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να 'σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία."

Pablo Neruda

Στο περιβολάκι

     "Κάθε βράδυ, οι ψυχές αυτών που δοκιμάζονται ακόμη,

ανεβαίνουν ψηλά. Πηγαίνουν να ξαποστάσουν λίγο στο περιβολάκι

δίπλα απ΄ τον παράδεισο. Και κοιτούν προς αυτόν για να δυναμώσει

μέσα τους η θέληση και να αποκτήσουν ξανά νόημα στη ζωή τους.

     Εκεί θα σε περιμένω απόψε. Να έρθεις να με πάρεις αγκαλιά.

Προς τα εσένα θα κοιτάζω, για να δυναμώσει μέσα μου η θέληση

και να αποκτήσει ξανά νόημα η ζωή μου. Προς τα εσένα θα κοιτάζω,

για να δώσεις ξανά νόημα και χρώμα στον παράδεισο που πρέπει

να φτάσω."

Nepenthe, 1/2/2013

Πεταλούδες

"Πεταλούδες.

Γέμισε όλο το σπίτι απ’ αυτές.

Πετούν παντού μέσα στο σπίτι, σαν τις αναμνήσεις μας, λευκές στο χρώμα.

Άλλες πετούν, άλλες βρίσκονται νεκρές στο πάτωμα, με την σκόνη απ’ τα φτερά τους απλωμένη γύρω τους. Σα να συνέβη ο θάνατος τους από τη σύγκρουση των ονείρων μας με την πραγματικότητα.

Και κάτι άλλες, σκούρες. Έτσι, σαν τη πίκρα μας σκοτεινές και παντού. Έχει γεμίσει το σπίτι.

Σαν τη ψυχή μου νεκρές, κάτω στο πάτωμα. Φαίνονται τόσο ισοπεδωμένες, σα να μη μπορεί τίποτα να τις σηκώσει έστω και λίγο απ’ το βυθό τους.

Και γύρω από τη νεκρή ψυχή μου, η σκόνη απ’ τα φτερά μου.

Τόση πολύ σκόνη, που θαρρείς πως μόνο απ’ αυτή ήμουν φτιαγμένη.

Χρυσαφένια σκόνη, όπως οι αναμνήσεις απ’ τις γλύκες στιγμές μας. Τόσο γλυκιά σκόνη, που σε ζεσταίνει.

Λάμπει όταν πέφτει ο Ήλιος πάνω της, όπως οι φωτογραφίες σου όταν τις σταματούν τα μάτια μου. Γεμάτες ζεστασιά. Γεμάτες σήμερα. Γεμάτες ζωή.

Πως γίνεται λοιπόν; Είδες;

Ένα μάτσο άψυχες φωτογραφίες να έχουν πάνω τους όση ζωντάνια λείπει απ’ το σπίτι. Δυο μόλις φωτογραφίες να αρκούν για να ξεπεράσουν τη ζωντάνια της ψυχής μου.

Πονάει πολύ το ξημέρωμα. Φέγγει τα πάντα, όλες τις αλήθειες, όλες τις νεκρές πεταλούδες, όλες τις ζωντανές φωτογραφίες. Όλα τα νεκρά σώματα. Δεν αφήνει τίποτα κρυφό.

 Όλα τα μαχαίρια τα ρίχνει ένα-ένα στη καρδία. Δεν αφήνει ούτε ένα στη άκρη. Δε ρωτάει αν πέθανες, αν αντέχεις κι’ άλλο, δε τη νοιάζει τη μέρα. Τίποτα.

Μέχρι να σβήσει και να έρθει το βράδυ θα σε κυνηγά. Να σου ρίξει τα ίδια μαχαίρια με χθες.

Δεν θα γλιτώσεις ούτε μια μέρα απ’ την υπόλοιπη ζωή σου.

Ούτε μια ώρα ζωής δεν έχει μείνει σε αυτό το κόσμο για το νεκρό κορμί σου. Πουθενά, ούτε μια ώρα ξεχασμένη για να σε ξεκουράσει.

Κι αυτές οι πεταλούδες, δεν παύουν να γεμίζουν το σπίτι. Όσες κι αν πεθάνουν, άλλες τόσες έρχονται.

Όλες εδώ, πάντα.

Θυμάσαι τι λέγαμε για τις πεταλούδες;

Πως είναι ψυχές.

Μόνο αυτές έμειναν στο σπίτι μας.

Οι πεταλουδες."

Nepenthe, 17/9/12

ΕΛΕΓΕΙΑ της Ελένης Π. Χριστοφοράτου

            

     Πού κοιμάσε τώρα; Που αναπαύεσαι;

   Κρεβάτι σου ένα φέρετρο, σπίτι σου ένας τάφος,

φόντο μαβί ο θάνατος μες τα τυφλά σου μάτια,

ψαλμός μουντός από στοιχειά ο πικραμένος σου επικήδειος.

   Και στέκω εκεί βουβά πάνω απ'το μνήμα
με τα εσώτερα μου βάθη ραγισμένα.
   Να νοσταλγώ το ευήλιο άγγιγμα των απαλών χεριών σου,
των ζωηρών βημάτων σου τους γνώριμους τριγμούς,
το ολύμπιο ανέμισμα των ξέπλεκων μαλλιών σου.

   Γαλαζοαίματη νεράιδα των παιδικών μου χρόνων,

ξωτικό των λατρεμένων μου παραμυθιών,

άστρο των πιο κρυφών και ωραίων μυστικών μου,

στερεύουν άραγε ποτέ τα δάκρυα που χύνονται για σένα;

   Από το ιερό βάθρο της ποίησης

σου στέλνω ένα βαθύ και απελπισμένο αντίο.

απο το βιβλιο "ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟΣ"   (2006)

ΕΓΚΩΜΙΟ της Ελένης Π. Χριστοφοράτου

             

   Γύρη από κρίνα τα πυρόξαθα μαλλιά,
όλβιο χαμόγελο η πασίχαρη σου νιότη,
βάλσαμο μέλι η φιλόστοργη ματιά σου,
στάλα που δειπνεί με γαλάζια δειλινά.
   Οι ώρες μαζί σου μια ευτυχία φευγαλέα,
μια φωνή τερέτισμα σε ακύμαντα κλαριά,
τα χέρια σου βελόνα που κεντά την ομορφιά,
τα μάτια σου υφάδι του ωραίου παντοτινά.

απο το βιβλιο "ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟΣ"   (2006)

ΓΙΑ ΣΕΝΑ της Ελένης Π. Χριστοφοράτου

             

   Για σένα έγινα κάμπος που ευωδιάζει ζωή,

ήλιος που σκορπά τις πιο ζεστές μαρμαρυγές,

σύννεφο που σε τυλίγει στα νεφελώδη πέπλα του,

όαση που ξεδιψά βαλαντωμένες νύμφες.

   Για σένα έγινα άστρο που σελαγίζει στον αιθέρα,

λουλούδι που διανοίγει τα πέταλα στο διάβα σου,

πουλί που κελαϊδα θεσπέσιες μελωδίες,

κύμα που παφλάζει σε κοιμισμένες αλυκές.

απο το βιβλιο "ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟΣ"   (2006)